Transformeer de banaliteit van het dagelijks leven
Deze zachtaardige 30-jarige wist altijd al wat ze met haar leven wilde doen. Kunst. En als ze vandaag een van de ontwerpers is om op de voet te volgen, komt dat omdat haar werk heel dicht bij dat van een beeldend kunstenaar ligt. Het verschil zit hem in de functie. Zijn creaties - lampen, vazen of planken - die niet functioneler kunnen zijn, zijn zo mooi als sculpturen. Het transformeren van de banaliteit van het dagelijks leven door middel van objecten of plaatsen zou de definitie kunnen zijn van het werk van Elise Fouin. Het moet gezegd dat ze naar een goede school ging en kijkend naar haar carrière past alles. Vanaf haar jeugd in Vesoul, waar schilderen en piano een onderdeel waren van haar schoolactiviteiten, tot haar kantoor in Parijs vandaag, heeft haar leven een pad gevolgd dat ze heeft gekozen. Eerst was er de Boulleschool, zilverwerkafdeling. Drie jaar later, met haar diploma in de hand, schreef ze zich in voor design, nog steeds op de prestigieuze school, en kwam twee jaar later met haar tweede diploma.Een kantoorwerkplaats in het nieuwe Parijs
Van daaruit begint haar professionele leven, en niet al te slecht aangezien ze stage loopt bij een mooi bureau. Ze gaat drie jaar bij Putman werken aan objecten. Het leven is goed, ze begeeft zich in de hoofdstad. Elise Fouin en Parijs is waarschijnlijk een sterk verhaal, want het kleine meisje uit het Oosten heeft een heel precies idee van wat de mooiste stad ter wereld… de mooiste stad ter wereld maakt. Zijn kantooratelier bevindt zich in een recente wijk, op een boogscheut van de Grande Bibliothèque. Een cinematografische plek, waar de verticalen gebouwen zijn met pure lijnen, die hem soms de indruk geven in een nieuwe wijk van Londen te wonen. Maar voor haar is het vooral Parijs, en ze wordt er nooit moe van. Op zijn bureau, drie gerechten met de contouren van de stad getuigen van zijn gehechtheid. Ze maken deel uit van een project dat het daglicht niet heeft gezien, maar ze wanhoopt niet: “Het is een servies dat ik heb ontwikkeld voor de Ateliers de Paris. Ik heb het in 3D gemaakt en ik zou graag een Franse fabrikant vinden om het te bewerken. "Je vraagt je inderdaad af waarom toeristen die dol zijn op Parijse symbolen genoegen zouden moeten nemen met een mok waarop we "I love Paris" lezen, terwijl er zoveel mogelijkheden zijn om de stad op te roepen ", legt ze uit. .
De smaak van papier
Elise Fouin heeft echter de bijzonderheid van het liefdevol werken met materialen, alvorens zich te interesseren voor vormen. Een reputatie die hem toekomt van zijn eerste persoonlijke werken. Als ze bijvoorbeeld de talloze mogelijkheden ontdekt die papier in petto heeft. Sindsdien hebben andere materialen haar verleid, maar in haar in het licht badende atelierkantoor zijn nog steeds verbazingwekkende overblijfselen van deze periode te zien. Met name de toegangsmuur, bekleed met een behang van zijn uitvinding. De grote bladeren zijn niet tevreden met een originele versiering, geïnspireerd op de afgesneden sneden in drukpersen. Het is ook een opslagruimte, omdat het tussenruimtes biedt om zijn post of zijn favoriete foto's te classificeren. Elise Fouin noemde het "functioneel behang". Het had esthetiek en bruikbaarheid kunnen toevoegen. Maar dat zou een beetje lang zijn geweest!
Toegang tot het museum
Metaal, papier, maar ook glas fascineren haar. Met die laatste zag Elise Fouin bovendien de deuren van een museum opengaan. Het begon allemaal met een bezoek aan een school waar leerlingen leerden werken met glas voor laboratoria. Een echte Ali Baba's grot voor de jonge vrouw die nooit moe wordt van het kijken hoe pipetten en spoelen worden getransformeerd. Van daaruit ontstond het idee van een vaas een beetje vreemd, breekbaar en toch van een onfeilbare stabiliteit. Het maakt nu deel uit van de MUDAC*-collectie in Lausanne. En als Elise er trots op is, is dat vooral omdat ze erin is geslaagd een ander inzicht te geven in de glasindustrie. * Museum voor hedendaagse vormgeving en toegepaste kunst.
Ter ere van eenvoud
Deze heel bijzondere kijk op alledaagse voorwerpen is inderdaad zijn handelsmerk. De fabrikanten die een beroep doen op Elise Fouin vergissen zich niet. Ze weten dat ze meteen richting eenvoud gaat, terwijl ze haar originele touch meegeeft. Laatste voorbeeld met de designredacteur Petite Friture die hem om een wandlamp vroeg. Elise Fouin begon na te denken over wat haar over het algemeen dwarszat aan dit soort objecten: de draden en het gat om af te pluggen als je ze wilt vervangen. Zo werd geboren Grillo , een eenvoudige wandlamp die in de muur past. We zouden zelfs kunnen zeggen wie zo vervaagt dat ze discreet en neutraal wil zijn.
Maak de ruimte niet te rommelig
Ja, Elise Fouin zorgt ervoor dat ze niet overbelast. Ze laat de ruimte graag leven. Zonder poespas je stempel erop drukken is een manier van doen die bij hem past. We checken het in de indeling van zijn werkplek. Een ander dergelijk idee beslaat de grote muur waar zijn kantoor zich bevindt. Op een houten bekleding, metalen planken welkom allerlei objecten. Het is een creatie, nog niet bewerkt, maar die het verdient te worden. Een eigentijdse versie van de plank, in elkaar te zetten als een Lego-spel, omdat de metalen zadels naar behoefte of gewenst zonder hamer aan de houten staanders worden bevestigd. Als we naar het geheel kijken, zijn we verrast door deze harmonieuze eenvoud. Een manier, heel Elise Fouin, om lichtheid in het dagelijks leven te brengen.